موضوع صحت و اصالت خطوط اوستایی سر انجام با کتابی که رامسوس راسک دانمارکی در سال 1826 تحت عنوان " دربارۀ زبان زند و قدمت و صحت زند اوستا " منتشر نمود حل شد . وی در این کتاب ثابت نمود که زبان اوستایی زبانی مستقل و قدیمی و هم ریشه و خواهر زبان سانسکریت می باشد و دستور و قواعد آن ارتباط نزدیک با فارسی باستان دارد . راسک به صراحت این عقیده را ابراز داشت که زبان اوستا با زبان فارسی باستان که لهجه ای غربی و زبان رسمی دربار هخامنشی بوده – و آن موقع از روی خط میخی اطلاعاتی دربارۀ آن به دست آمده بود – یکسان نیست بلکه یک لهجۀ مستقل ایرانی است. وی این لهجه را مادی نامید . با استفاده از اطلاعاتی که تا آن موقع دربارۀ تاریخ گذشتۀ  ایران به دست آمده بود راسک توانست تا این حد دربارۀ اوستا قضاوت نماید که زرتشت پیغمبر مغان قوم ماد است و موافق سنن باستانی هم او آورندۀ کتاب اوستاست.

تحقیقات راسک منحصر به اثبات قدمت و صحت اوستا نشد . وی پایه گذار روش تحصیل اوستا برای اروپاییان است . در طی اقامت خود در هندوستان راسک به جمع آوری دست نوشته های اصیل اوستایی و پهلوی پرداخت و در بازگشت به دانمارک آن مجموعۀ گرانبها را به پادشاه دانمارک که خرج سفر او را داده بود هدیه نمود . پس از آن مجموعۀ مذکور به کتابخانۀ دانشگاه کپنهاک داده شد. این مجموعه بعد ها توسط ن. ل. وسترگورد هند شناس دانمارکی غنی تر شد .

منبع : دیانت زرتشتی ، مقاله پرفسور کای بار ترجمه و تألیف فریدون وهمن . ص 42