دیدگاه منصفانه

 

 وقتیکه ما به کتاب کهن( اوستا) و بخشهای مختلف آن می نگریم اگر چه

همان گونه که اشاره شد و محققین بیان داشتند شامل سخنانی سخیف و

مشکل دار است و این مطلب واقعیتی غیر قابل انکار است و لیکن با وجود

 این اشکالات نمی توان از سخنان زیبا و صحیحی که در این بخشها نگاشته

شده چشم پوشی کرد بلکه باید اذعان داشت که با وجود این اشکالات هنوز

 هم می توان سخنانی جالب و در خور تفکر در آن یافت

یشت اوستایی

 

یشت اوستایی

 

ادامه نوشته

چند گانه پرستی!!!!!!!!!!!!!!!

 

زنر در کتاب تعالیم مغان مینویسد:

در یشت ها با نوعی از چندگانه پرستی روبرو میشویم که بسیار شبیه آن چیزی است که در حلقه ی قدیمی ترین سرودهای هند و آریائیها ، یعنی سرودهای ریگ ودا موجود است و این همان چند گانه پرستی است که زرتشت علیه آن قیام کرده بود.

دریشتها و ریگ ودا هر دو جمعی از خدایان و نیمه خدایان را می بینیم که بسیاری از آنها همنام هستند. مثلا در ریگ ودا ما به میترا ، آریامن ، وایو ، واته ، ویمه ، بر میخوریم و در یشتها با مهر(میثره)، ائیرمن، وایو، واته و ییمه.

این خدایان و نیمه خدایان که با آمدن زرتشت به کناری رفته بودند، بار دیگر پس از زرتشت به دست مغان توانستند جایگاه قبلی خود را باز پس گیرند و خود را در دین زرتشتی نیز جای دهند و در «یشت»ها به صورت ایزدان مهمی(به خصوص مهر و وایو) درآیند ولیکن در دوره های بعد همین ایزدان را گونه ای دیگر و چیزی شبیه فرشگان معرفی کردند و با آنچه در یشتها آمده متفاوت ساختند

بخش دیگری از اوستا((یـشت))

بلندترین بخش اوستای کنونی را یشت ها تشکیل میدهند، واژه ی «یشت» به معنای ستایش و پرستش و قربانی ویژه ایزدان و مینویان معینی است.

«یشت» ها سرود های مذهبی است که نام های هر کدام از آنها از نام ایزدانی که سی روز ماه در ایران باستان به نام آنها بود گرفته شده و با این سرودها ایزدان ستایش و نیایش و پرستش می شوند و قربانی و پیشکش به آنها ارزانی می شود.